MΚ-O > Η ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικά επικολυρικός ο τίτλος, αλλά δεν είναι. Όταν καταφέρνεις να κάνεις ένα δίσκο που έχει τη στάμπα του διαφορετικού μέσα σε μία άνυδρη δεξαμενή ιδεών (κατά 92%) όπως αυτή που κατακλύζει τους ελληνικούς δισκογραφικούς δρόμους στα σίγουρα νιώθεις τυχερός και ικανός που κατάφερες να πλησιάσεις το εγκεφαλικό σου όραμα. Από την άλλη πως να καταφέρεις να  σταθείς αξιοπρεπώς σε μια χώρα όπου η δημιουργία έχει καπελωθεί από ανθρώπους που (ανεξαρτήτως ηχητικού φορμά και γλωσσικής επιλογής) παρουσιάζουν μια μιζερολυποσαρκωματική οπτασία ως καλλιτεχνική κατάθεση; Οι mk-o επιμένουν σε πείσμα της αποχαύνωσης να παρουσιάζουν χρόνια τώρα δίσκους που ακόμα και όταν δε συμφωνείς με τη μουσική εξέλιξη σε κάποια σύνθεση δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την αρτιολεξία της. Το Blues for the White Nigger που κυκλοφόρησε από την Puzzlemusik έχει καβατζώσει από την πρώτη στιγμή μια καλή θέση στους πλέον ιδιαίτερους και άξιους προσοχής δίσκους για το 2011. 



Το δίδυμο των mk-o κάτω από ποιες συνθήκες περατώνει την εκάστοτε δισκογραφική παρουσία του. Ποια η διαδικασία; Συν τω χρόνω μαζεύονται κάποιες ιδέες τις οποίες παρουσιάζει ο ένας στον άλλο ή έρχονται ολοκληρωμένες ίδιες και το δίδυμο κάνει από κοινού τις ενορχηστρώσεις;
    Η ηχογράφηση ενός άλμπουμ είναι διαδικασία διαφορετική από την συνθετική, η οποία εξελίσσεται παράλληλα και ερήμην της ηχογράφησης [κομμάτια «άσχετα» εξακολουθούν να γράφονται και κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων]. Από τη στιγμή που υπάρχει ένας αριθμός μουσικών πεδίων στα οποία κινούμαστε, μη επιδεκτικών σύνθεσης στο πλαίσιο ενός project, αυτό που προέχει για τη δημιουργία ενός άλμπουμ η «σύλληψη» ενός στίγματος. Αυτό δεν είναι απλό όσο ίσως ακούγεται. Πρέπει να είσαι προσεκτικός αλλά και διακριτικός «ωτακουστής» της μουσικής μέσα σου, ώστε να αντιλαμβάνεσαι τις εκάστοτε κυρίαρχες τάσεις - διαθέσεις. Και φυσικά, όταν πρόκειται για δυο άτομα, οσοδήποτε ταιριαστά, αυτό περιλαμβάνει άφθονη συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών.
Σιγά σιγά, ένας συνδυασμός παίρνει σάρκα και οστά. Έχοντας αποφασίσει ποια θα είναι τα «υλικά», το πράγμα παίρνει το δρόμο του. Ξεκινώντας την ηχογράφηση με ένα βασικό πυρήνα κομματιών [κάποια από τα οποία μπορεί να έχουν γραφτεί την προηγούμενη μέρα και κάποια πριν 4, 5, ή 15 χρόνια] διαμορφώνεται σιγά σιγά ένα ενιαίο ύφος. Από κει και πέρα συνεχίζεις μετά λόγου γνώσεως. Εννοείται ότι γύρω στο 1/3 των προεπιλεγμένων κομματιών είναι καταδικασμένα να αντικατασταθούν τελικά από καινούργια που γράφονται στη διάρκεια της ηχογράφησης.
Υπάρχει μια ελεύθερη ροή ανταλλαγή ιδεών, με το «πάνω χέρι» να ανήκει κάθε φορά σε εκείνον που έχει γράψει το κομμάτι. Κάποια από αυτά τέλος έχουν γραφτεί από κοινού, με «προτάσεις» που ξεκινά ο ένας και ολοκληρώνει ο άλλος, στο πρότυπο των Χιούη Λιούη Ντιούη.

Ποια είναι η καίρια δυσκολία του να ενυπάρχεις με το σύντροφο της ζωής σου στο ίδιο μουσικό σχήμα; Επίσης ποια ζητήματα λύνει μια και καλή;
        Καμιά δυσκολία, αξεπέραστη τουλάχιστον, αν όντως πρόκειται για τον σύντροφο της ζωής σου εκτός κι αν μέλλουν να ανακαλυφθούν κάποιες περίεργες δυσκολίες, μετά από 10 χρόνια που έχουμε κλείσει μαζί.

Ο σύγχρονος δισκογραφικός χάρτης ποια λιβάδια ή χαράδρες επιφυλάσσει στους δημιουργούς και περιπατητές του;
        Δεν υπάρχουν λιβάδια, ούτε χαράδρες. Μόνο μια γιγάντια χοάνη, ή μάλλον μαύρη τρύπα, που καταπίνει τα πάντα. Οι ευκολίες τις οποίες η τεχνολογία προμηθεύει στον «δημιουργό» ώστε να φτάνει εύκολα σε ένα «αξιοπρεπές» αποτέλεσμα, η πειθώ της ως προς ταχύτητα με την οποία μπορεί να γίνει «διάσημος μέσω διαδικτύου» αλλά και η άνεση που παρέχει στον «ακροατή» να «καταφορτώνει» δωρεάν, σηματοδοτούν, πολύ απλά, το τέλος της μουσικής όπως την είχαμε γνωρίσει. Κάποιοι εξακολουθούμε, δέσμιοι ενός «τελετουργικού» με το οποίο έχουμε γαλουχηθεί [συνθέτω -  ηχογραφώ - μπαίνω στο στούντιο - κυκλοφορώ δίσκο]. Ίσως αυτό να κρατήσει χρόνια, όπως η παλιά θρησκεία επιβιώνει συρρικνούμενη, παράλληλα με την άνθηση της καινούργιας. Όμως το τέλος φαίνεται προδιαγεγραμμένο.

Η επιστημονική φαντασία, όχι ως φαντασίωση αλλά ως λύση, ενυπάρχει σε πολλά σημεία των δίσκων σας. Ακόμα και σε video clip συνθέσεων προηγούμενων δίσκων σας. Ποια η σχέση σας με το είδος; Και ως νουβέλα, και ως σκέψη αλλά ακόμα ακόμα και ως κινηματογραφική έκφανση
           Ασφαλώς και αγαπούμε την ΕΦ. Κάποιες προτιμήσεις θα ήταν πιο εύγλωττες από οποιαδήποτε «τοποθέτηση». Αγαπημένος μας συγγραφέας διαχρονικά: Philip K. Dick. Αγαπημένη ταινία: 2001 A Space Odyssey. Αγαπημένη τηλεοπτική εκπομή: Star Trek. Να μην ξεχάσουμε τις κλασικές συλλογές διηγημάτων ΕΦ των εκδόσεων Εξάντας, όπως και τις σύγχρονες των εκδόσεων Annubis - βραβεία Nebula κάθε χρονιάς, με τις εξελίξεις ενός  είδους που βρίσκεται μεν σε ύφεση [υποσκελιζόμενο από μια πραγματικότητα όπου κυριαρχεί το διαφημιστικό σλόγκαν το μέλλον είναι εδώ], παραμένει όμως ζωντανό και με ενδιαφέροντα δείγματα.

Ποιο ήταν το κύριο ζήτημα (αισθητικό/μουσικό/σημειολογικό) που κληθήκατε να λύσετε κατά τη διαδικασία της περάτωσης του τελευταίου δίσκου σας;
          Η θεματολογία του άλμπουμ θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μερικές προτάσεις:
Το ροκ γεννιέται εκεί όπου η αλαζονεία του λευκού συναντά την αξιοπρέπεια του νέγρου.
Υπήρχε μια εποχή που ο λευκός μεταμφιεζόταν σε νέγρο [Blackface], για να σατιρίσει τα καμώματα, να συγκινήσει με τα παθήματά του.
O λευκός αγάπησε τη μουσική του νέγρου, τον έβαλε στο στούντιο να την ηχογραφήσει, δίνοντάς του όνομα και πρόσωπο.
Κάπου εκεί, ξεκινά αυτό που ξέρουμε ως «νεανική κουλτούρα».
Ο ρόλος του νέγρου άρχισε να γίνεται βολικός για ολοένα περισσότερους λευκούς που πέρναγαν στη σκοτεινή πλευρά.
Όμως το μπλουζ του λευκού νέγρου ήταν εξ αρχής η ανωνυμία του.
Σήμερα, στην «εποχή του διαδικτύου», εξακολουθεί να είναι.


Οι ζωντανές εμφανίσεις των MK-O κρύβουν δυσκολίες εμφανώς φαντάζομαι ένεκα και των τεχνολογικών δομών που απαιτούνται (ή μήπως κάνω κορυφαίο λάθος) αλλά και μιας άποψης (που σε παλαιότερη συζήτηση που είχαμε) είχε ως ραχοκοκαλιά την απουσία σωστών προωθητικών ενεργειών εκ μέρους των Ελλήνων διοργανωτών. Πόσα από τα παραπάνω έχουν αλλάξει και αν αυτή η αλλαγή έχει επηρεάσει τις σκέψεις σας για κάποια επερχόμενη εμφάνιση
          Οι πρακτικές δυσκολίες σίγουρα αρκούν για να κόψουν την όρεξη κάποιου που θα επιθυμούσε να πραγματοποιήσει σειρά αξιοπρεπών εμφανίσεων με μια 15μελή μπάντα, όπως αυτή που χρειαζόμαστε. Και φυσικά η «φουτουριστική» κωμωδία του... laptop και των προηχογραφημένων parts είναι κάτι που δεν μας αφορά.
Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Έχει πάψει να μας ελκύει η υπόθεση των συναυλιών γενικότερα. Έχει πάψει να μας πείθει το συγκεκριμένο «τελετουργικό». Σεβόμαστε όσους εξακολουθούν να αγαπούν τους συναυλιακούς χώρους, καλλιτέχνες και φαν, εμείς οι ίδιοι άλλωστε, όπως είπαμε και πριν, εξακολουθούμε να «ψηνόμαστε» από ένα άλλο, επίσης παρωχημένο «τελετουργικό»: εκείνο της σύνθεσης - ηχογράφησης - κυκλοφορίας δίσκων. Είναι θέμα επιλογής.
Η παρακμή της δισκογραφίας και ο προσανατολισμός του μουσικού γίγνεσθαι στην αποκλειστικότητα των live ως μέσου επιβίωσης, πριμοδοτεί μια εξωστρεφή, «κραουνάκεια» [συγχωρείστε μας τον βαρβαρισμό] προσέγγιση. Η συναυλιακή εξωστρέφεια, η χυδαιότητα του «έξω καρδιά», συνοδευόμενου από τα κλισέ του «σεξ απήλ», της «αδρεναλίνης» και της «ενέργειας», είναι αντικαλλιτεχνική a priori.  Στους αντίποδες συναντάμε τη variation της «μυσταγωγίας», με τον σώουμαν να υποδύεται κάποιον που «καταφέρνει να ξεχάσει το ακροατήριο», παίζοντας απορροφημένος στον εαυτό του... Με απλά λόγια, το δίπολο από το οποίο ορίζονται τα συναυλιακά ήθη είναι: «κοιτάξτε τι ωραίος που είμαι / κοιτάξτε τι ωραία που σας αγνοώ»
Για να τελειώνουμε με το θέμα: δεν είμαστε θεατρίνοι, ούτε τσιρκολάνοι. Δεν μας ενδιαφέρει η «ζωντανή αναπαράσταση» της μουσικής μας, όσο για το διευρυνόμενο πλήθος των επίδοξων «σταρ» που στέκονται πίσω από ένα μικρόφωνο διαφημίζοντας το πάθος τους, μας προκαλεί μελαγχολία.